ADHD

Dit is mijn gezicht na het lezen van het artikel '<undo>' dat geschreven is door Marc Deuze en Henk Blanken. Ik weet niet waar het artikel voor geschreven is. Wel weet ik dat het artikel zichzelf belachelijk maakt met onbewuste zelfspot. De schrijvers spreken met elke alinea een nieuw onderwerp aan zonder enkele samenhang tussen de verhalen en/of statements. Het is een puzzelstuk waarbij op elk stukje een willekeurige opdruk gedrukt is. En dat is nou juist waar het artikel over gaat: de impulsmaatschappij van de eenentwintigste eeuw.

CTRL+Z, gebruik het zolang het kan

We zeggen het allemaal wel eens: was er maar een undo knop in het echte leven. Of voor de digibeten onder ons: had ik maar een tijdmachine om het probleem anders op te lossen. Door de maatschappij waarin alles op computers draait zijn we zo gewend geraakt aan de impulsieve mogelijkheden en manipulaties van taken dat we de mogelijkheden binnen ons leven meten aan de wereld van het internet meten. Ik vraag me soms af of de schrijvers van '<undo>' de tekst op een typmachine hebben geschreven want ze maakten duidelijk geen gebruik van de manipulatiefuncties die een computer te bieden heeft.

Ja, de schrijvers springen met hun onderwerpen op de hak naar de tak: de enige cohesie die ik in de tekst vind is het verband dat word gelegd tussen impulsieve en genetwerkte acties binnen onze maatschappij. Voor de rest is het een tekst waarin alleen maar om de rode draad word heen gewikkeld met een regenboog-draad die zoveel afleiding bezorgd dat de tekst inhoudloos word. Marc en Henk, toch maar de backspace-knop gebruiken, denk?

Spiegel

Ik weet niet of de schrijvers de intentie hadden om de tekst ironisch te maken, maar toch ga ik nu een vergelijking opstellen die de tekst vanaf een bepaald standpunt geniaal maakt. De woorden in de tekst zijn niet van belang: het gaat om de opbouw. De schrijvers hebben de tekst zo chaotisch gemaakt dat de lezer geactiveerd word om tot de conclusie te komen dat de genetwerkte maatschappij even chaotisch is. Henk en Marc, het spijt me als deze analogie niet jullie doel was, maar dat is de enige diepere boodschap die ik uit jullie tekst kan halen.

Natuurlijk zit daar een kern van waarheid in. De wereld van nu is zo impulsief en irrationeel dat je haast zou denken dat het een kind is dat ADHD heeft en geen begeleiding toegereikt krijgt. We leven in een wereld waarin alles nieuw moet zijn. Met nieuw bedoel ik dan natuurlijk een publicatiedatum van maximaal 24 uur. Trends ontstaan, worden weerlegd en doven zo snel dat niemand het meer echt kan bijbenen. Zonde hoor, want we ruilen de rust van de natuur in voor een wereld die bestaat uit afleiding, onzinnige humor en ironie.